Lieve Thuis op 41 bezoeker,
Van de week ging ik samen met mijn broer een dag op pad om onze verjaardagen te vieren.
Ruim twintig jaar geleden waren we met onze ouders samen ook in het Kröller-Müller Museum. Dit keer waren we er met z’n tweeën. Een dag om bij te praten, lekker te eten, te genieten van de natuur op de Veluwe en rustig door de museumzalen te dwalen.
Het mooie is dat we blijkbaar op dezelfde dingen letten.
Bij sommige kunstwerken blijven we vanzelf wat langer staan. We lezen het verhaal over de kunstenaar of het schilderij. En net zo vanzelfsprekend lopen we ook weer samen door naar de volgende zaal.
Toch merkte ik dat ik ook nog ergens anders naar keek.
Misschien herken je dat wel. Wanneer je ergens veel mee bezig bent, kijk je ongemerkt ook door die bril.
Terwijl mijn broer vooral naar de schilderijen keek, keek ik óók naar de ruimte eromheen.
Naar de kleur van de muren. Naar de lijsten. Naar de afstand tussen de schilderijen.
Waarom hangen juist deze werken naast elkaar? Waarom is voor deze achtergrondkleur gekozen? Hoe helpt die kleur het schilderij om beter tot zijn recht te komen?
Ik vond het minstens zo interessant als de kunstwerken zelf.
Bij een tentoonstelling van Isaac Israels viel me vooral de rust op. De wanden waren verdeeld in twee kleurvlakken. De overgang liep precies op de hoogte van het midden van ieder schilderij, ongeacht hoe groot of klein het was. Niets leek toevallig gekozen. Alles hielp om de schilderijen rustig tot hun recht te laten komen.
